Roos

Het verhaal van Roos

Roos had de ziekte van Hodgkin, Lymfeklierkanker. Tijdens het krijgen van de chemo was Roos rustig en zat ze het liefst mandala’s te tekenen. En nu is er een prachtige kerstbal met een tekening van Roos erop! Haar moeder vertelt het verhaal. 

Moeder van Roos

Roos kwakkelde altijd met haar gezondheid en was een fragiel meisje. Als er een virus over Nederland vloog, pakte Roos die als eerste op. Daarnaast had ze vaak last van buikpijn. Tijdens de zomervakantie van 2017 hebben we een prachtige rondreis gemaakt door Corsica, maar ook daar was de buikpijn veel aanwezig. Toen besloten we dat Roos bij thuiskomst maar eens van top tot teen doorgelicht moest worden: darmen, voedselallergie enzovoorts… we wilden weten wat er nu was. We voelden dat er iets niet klopte.

Ondertussen thuis gekomen, zit ik op een avond Roos haar grote bos krullen te borstelen en zie ik plots een grote bobbel in haar nek ter grootte van een half ei. Ik schrok me een hoedje en vroeg aan Roos hoe lang ze het al had. Ze zei zich verdraaid te hebben op Corsica en sindsdien zit die bobbel er, maar zegt er geen pijn aan te hebben.
Mijn man en ik keken elkaar aan en dachten beiden: dit klopt niet en schrokken heel erg. Die avond naar de huisartsenpost geweest en die vertelde: kijk het een week aan en als het niet weggaat, kom je gelijk terug. Ze vermoedde als eerst een opgezette klier i.v.m. verkoudheid (Roos had een KNO verleden).

De onderzoeken

Binnen een week zaten we bij de huisarts en die verwijst ons door naar het ziekenhuis voor een thoraxfoto. Op 17 augustus wordt deze foto gemaakt om 10:00 uur in de ochtend met als uitleg dat we binnen 24 uur van onze huisarts bericht zouden krijgen. We waren de parkeergarage van het ziekenhuis nog niet uit en we hadden de huisarts als aan de telefoon of we gelijk door wilden gaan naar de kinderarts, want er was iets te zien op de foto. Dat was de start van een batterij aan onderzoeken: echo’s, bloedonderzoek, nog een thoraxfoto. Om 13:00 uur waren we klaar en moesten we wachten in de wachtkamer bij de kinderarts. Dat duurde zo lang en zaten er moederziel alleen. We voelden dat er iets was, maar totaal niet wetende wat er uiteindelijk ging komen.

Om 15.30 uur kwamen plots 3 doktoren voorbij gelopen en iets later werden Roos en ik binnengeroepen. Daar zaten ze op een rijtje ernstig en medelevend kijkend. “We hebben sterk de indruk dat uw dochter de ziekte van Hodgkin heeft.” Wij hadden geen idee wat dat was en vroegen dat ook. Toen kwam het angstige woord eruit: Lymfklierkanker… Roos en ik begonnen beide te huilen en Roos vroeg of ze dood ging. Deze dag was de start van een horrorachtbaan die 6 maanden zou gaan duren.

De volgende dag moesten we ons melden bij Prinses Máxima Centrum en die dag werden nog meer onderzoeken gedaan. De dag daarna werd biopt gedaan en we kregen de diagnose Hodgkin, stadium 2. Er zaten tumoren in haar hals aan beide zijden, tussen haar longen en bij haar hart. Dat houdt in 4 (maanden) chemotherapieën en uiteindelijk heeft Roos ook nog 11 achtereenvolgende bestralingen gehad.

Op overlevingsmodus 

De chemotherapie was erg zwaar. Roos was zwak, kon op een gegeven moment niet staan en lopen. Ze verloor haar mooie lange krullen binnen een maand en begon sterk in gewicht aan te komen door de medicijnen.

Als gezin hebben we echt op overlevingsmodus gestaan. Het was extreem emotioneel om je kind/zusje zo te zien lijden. Het gezin draaide om onze zieke Roos en toch probeerden wij als ouders onze oudste dochter Sophie (toen 15 jaar) zo goed als zo kwaad te steunen en ook aandacht te geven die ze zo hard nodig had. Mijn man heeft zijn werk grotendeels weten voort te zetten in deze 6 maanden waar mogelijk was. Ik kon na enige tijd het niet meer opbrengen om te gaan werken door alle stress en zorg. Onze oudste dochter Sophie heeft haar 4 Havo toen gevolgd waar dat mogelijk was.

Roos kon niet naar school tijdens de chemotherapie door de bijwerkingen, maar ca 1 week in de maand voelde ze zich beter en ging ze wat uurtjes naar school.  Als gezin trotseerden we alles met z’n viertjes en betrokken we Sophie er maximaal bij. Bij elk onderdeel in dit proces was Sophie erbij. De biopt, eerste chemo krijgen, uitslagen en alle onderzoeken: MRI/PET-scan/CT-scan/gezichtsmasker maken bestraling enz. Sophie was hierin erg belangrijk voor Roos en zo wist Sophie wat alles inhield.

Een hond! 

Wat erg van belang was dat Roos bleef bewegen en de fysiotherapeut adviseerde een hond voor de dagelijkse wandelingen… Nou, dat was een leuk idee, maar daar was helaas geen ruimte voor bij ons. Toen heeft mijn man naar het dierenasiel gebeld of we als vrijwilliger hondjes mochten uitlaten. Roos is een enorme dierenvriend en tijdens de chemotherapieën haalde ze daar haar blijdschap en beweging uit. Op een gegeven moment zat ze in een rolstoel, maar ze was er dan toch uit: frisse lucht, positieve afleiding en liefde geven aan de hondjes.
Roos rijdt ook paard en in die ene goede week tussen de chemotherapieën mocht ze naar de manege waar ze dan rustig mocht rijden. Dit waren echt de momenten die Roos kracht en plezier gaven in een wanhopige periode.

Roos%202_0.jpg
De KiKa Kerstbal

Tijdens het krijgen van de chemo was Roos rustig en zat ze het liefst mandala’s te tekenen en te kleuren. Ze trok dan wat in zichzelf en was stil. Zo is het gekomen dat we een tekening hebben ingestuurd voor de actie KiKa Kerstballen. En nu is er een prachtige kerstbal met een tekening van Roos erop.

De bloemenkraal

Na de bestraling in januari 2018 heeft Roos op 29 januari de bloemenkraal mogen ontvangen en is ze schoon verklaard! Wat een prachtige dag was dat en sindsdien gaat het met Roos alleen maar bergopwaarts. Ze zit in 3 Havo en gaat volledig naar school, rijdt weer 100% paard en we blijven de hondjes uitlaten voor het asiel. Vreemd om te zeggen, maar Roos is nog nooit zo sterk maar vooral zo gezond geweest in haar jonge leventje. Ze groeit als kool en heeft kleur op haar wangen. 

Als gezin heeft die afschuwelijke periode ons wel de ogen doen openen over hoe we in het leven moeten staan. We genieten van elkaar, beseffen meer wat we hebben, koesteren onze gezondheid en zeuren véél minder ;-)
Wij zien de toekomst rooskleurig tegemoet. Als iedereen gezond blijft, is er niet veel meer wat wij niet kunnen overwinnen!

Klik hier voor meer informatie over de KiKa Kerstbal.

47026787_1993409000964072_4759214245214683136_o_0.jpg

 

Steun KiKa

Elke week krijgen 10 kinderen kanker.
25% redt het niet.

Doneer

Steun KiKa

De strijd tegen kinderkanker winnen we alleen als we het samen doen. Word donateur of steun ons éénmalig.

Doneren