Lichtzakjes

Het verhaal van Melissa

Melissa kreeg 8 februari 2016 te horen dat ze acute lymfatische leukemie (ALL) had, nadat ze al een aantal weken aan het kwakkelen was. Niet voor te stellen dat dit je als gezin kan treffen en wat voor andere toekomst je ineens ingaat.

Moeder van Melissa

We zijn er met vol vertrouwen voor gegaan, omdat we ook weten dat deze vorm van kanker veel overlevingskansen heeft. We zijn behandeld in het UMCG in Groningen. Een fijn ziekenhuis waar Melissa zich altijd heeft thuis gevoeld. 

Als gezin vonden we het vooral zwaar dat we steeds maar afscheid van elkaar moesten nemen. Ik bij Melissa in het ziekenhuis, papa die na werktijd kwam en daarna nog weer naar huis ging om even bij onze zoon te kijken, want die sliep dan bij opa en oma. Dat vonden we weleens oneerlijk. Veel mensen scheiden van elkaar omdat ze dit willen en wij waren gewoon verplicht om van elkaar gescheiden te worden. 

In het begin was het ook echt pittig omdat je een zo totaal ander leven hebt. Voor mij als moeder voelde het of mijn leven ook even stil stond. Ik nam de volledige zorg van Melissa op me en mijn man had wel gewoon nog zijn werk en andere dingen en dat botste dan wel eens. Hij voelde zich juist weer vaak langs de zijlijn staan. Dit is ook echt een relatietest maar we hebben het saampjes doorstaan. 

Toekomst

We zien de toekomst echt wel weer met vertrouwen tegemoet, al gaat het wel met ups en downs. Bij koorts of niet lekker zijn, denk je toch gauw weer…
Melissa heeft gelukkig weinig complicaties gehad en ze heeft de behandeling goed doorstaan. Tuurlijk heeft ze nu nog wel dingen waarvan je de gevolgen nog kunt zien. Haar conditie is nog niet optimaal, ze loopt soms wat anders en psychisch kun je het ook merken door slecht slapen en flashbacks van de behandeling. Hier gaan we nog verder mee dus klaar ben je nog niet. Dat vind ik nog wel eens lastig. Het is ineens zo definitief klaar en moet jezelf overal weer achteraan terwijl de gevolgen daarna ook echt wel een dingetje voor veel ouders zijn. 
Verder ben ik ontzettend dankbaar dat we in een land leven waar we geholpen kunnen worden. Dat je kind een kans en de zorg krijgt die het nodig heeft. 

Ik heb in deze periode wel echt een veel hechtere band gekregen met mijn dochter. Je leert meer genieten van de kleine dingen, leert meer naar jezelf te luisteren want je komt jezelf ook zeker wel tegen. Je voelt je vaak machteloos, eenzaam, verdrietig maar vaak ook intens gelukkig dat vind ik echt bijzonder. Soms kan ik in huis gewoon echt een vreugdesprongetje maken omdat ik blij ben dat het gewoon lekker loopt allemaal en iedereen zijn ding doet. 

Lichtzakjes voor KiKa

Samen wilden we ook graag nog wat doen voor KiKa. Ik had een keer een workshop handlettering gedaan en een jaar ervoor met Samenloop voor Hoop een zakje gemaakt. Zo ontstond ons idee eigenlijk. Ik durfde eigenlijk niet zo goed, maar Melissa zei: ‘Mam gewoon doen’. Zij drukte gewoon op de Facebookknop en toen zaten we gespannen af te wachten of we berichtjes zouden krijgen. En boven verwachting liep het als een trein. 

We zijn een maand lang echt elk uurtje dat we tijd hadden aan de slag gegaan. Mooie en verdrietige verhalen gehoord. Veel mensen die een zakje wilden voor een dierbare overledene of als steun voor iemand die ook ziek is. Het idee was voor mij ook om juist even speciaal voor iemand die het nodig heeft een kaarsje te laten branden. Even echt bewust bij degene stilstaan. Later hebben we ook nog een aantal kaarten gekocht. In totaal een bedrag van 1200 euro! 

Ik kreeg ook enorm veel voldoening van de zakjes maken. Blij dat ik iets kon betekenen en mensen het een leuk idee vonden. Als tip voor anderen zou ik zeggen: doe het gewoon. Ik was bang dat het niet zou aanslaan en maar een paar zakjes zou verkopen. Gebruik social media. We hebben nog in de lokale krant gestaan maar social media werkte echt het best. 

Melissa 

Toen ik het te horen kreeg, wist ik eigenlijk niet zo goed wat het inhield en begon ik met de chemokuren. Ik kreeg thuiszorg en kreeg chemo waar ik ziek van werd, was vaak misselijk. Ik kon lang niet alles, zoals naar school gaan. Ik kon vaak niet meedoen met spelletjes omdat ik niet meer kon rennen. 

Ik vond het ergste toen mijn haren uitvielen omdat ik hierdoor mijn eigen gezicht kwijt raakte en niet meer op mezelf leek. Ik wou heel graag gewoon als de anderen zijn en niet speciaal gevonden worden. 

Het gaat nu wel goed met me en ik heb laatste operatie gehad. Ik moet nog werken aan mijn conditie en heb ik last van beelden van de dingen die ik echt naar vond. Villa Pardoes en Make a Wish vond ik echt heel bijzonder omdat je dit anders nooit zou meemaken. 1 van de leukste dingen in mijn leven.

Ik wil later graag hoofd verpleegkundige gespecialiseerd in kinderoncologie worden (net als Edith in het UMCG). Ik vond het fijn om wat voor KiKa te kunnen betekenen omdat ik zo zieke kinderen toch kan helpen. 

Meer persoonlijke verhalen

Steun KiKa

Elke week krijgen 10 kinderen kanker.
25% redt het niet.

Doneer

Steun KiKa

De strijd tegen kinderkanker winnen we alleen als we het samen doen. Word donateur of steun ons éénmalig.

Doneren