Keano

Het verhaal van Keano

Een jaar geleden gaf Keano een heel bijzonder feest: zijn laatste chemokuur was achter de rug! Het was een feest om familie en vrienden te bedanken voor alle steun. We blikken terug met Keano en zijn ouders. 

Ouders van kanjer Keano

De sneltrein

Keano had hoge koorts terwijl hij eigenlijk nooit ziek was daarvoor. In de 2 weken die volgden, werd hij steeds minder actief en meer moe. Naar de huisarts geweest, maar die zag dat wel vaker zei hij. Veel ijzerrijke producten en dan knapt hij wel weer op. Maar in de week er na werd Keano nog meer moe en kon hij de trap niet eens meer opkomen. Hij begon ook geel te zien.

Weer terug naar de huisarts en die raadde aan om bloed te prikken. De volgende dag geprikt en dezelfde middag werden we gebeld of we even langs wilden komen bij de kinderarts in het ziekenhuis. Deze heeft Keano helemaal onderzocht en zei toen; ‘Het is leukemie’. Je eerste reactie is eigenlijk dat je wilt gaan lachen, want alleen oudere mensen krijgen toch kanker? Niet bij een jongetje van 2. We kregen te horen dat we gelijk door moesten naar het Prinses Máxima Centrum waar hij dezelfde avond nog is opgenomen. Hij kreeg gelijk 2 infusen en dezelfde nacht nog 2 bloedtransfusies. Alles om ons heen kwam in een soort sneltrein terecht en we beleefden alles als in een film.   

Keano had acute lymfatische leukemie (ALL) medium risk. Hiervoor stond een 2-jarig traject. Het eerste half jaar is om de leukemie te bestrijden, gevolgd door anderhalf jaar onderhoudsfase om ervoor te zorgen dat de leukemie ook wegblijft. 

Dagelijks leven 

De impact was groot. Het eerste half jaar wordt je sowieso geleefd omdat je bijna dagelijks naar het ziekenhuis gaat. Plus Keano was erg ziek van alle medicijnen en chemo die hij kreeg. Je kon bijna nooit iets plannen omdat je of naar het ziekenhuis moest of Keano voelde zich niet lekker. Veel dingen gebeurden dan ook last minute. Als hij zich een keer goed voelde, gingen we dan gelijk iets leuks met hem doen.  
Na het eerste half jaar werd het weer een beetje planbaar. Er was een vaste dag in de week voor ziekenhuisbezoek en als hij 1 keer in de drie weken Dexa kreeg moest je die 5 dagen niets plannen, want dan voelde hij zich beroerd. 

Naar het einde van de behandeling toe werden de spieren van Keano ook steeds meer aangetast. Hierdoor ging hij steeds slechter lopen. Dit vond hij erg vervelend, want hij kon steeds minder spelen met leeftijdsgenootjes op zijn "goede" dagen. 

Een jaar na de behandeling

We zijn nu precies een jaar na behandeling. Keano is heel erg veranderd in het afgelopen jaar. Hij heeft zoveel meer energie gekregen sinds de medicijnen uit zijn lijf zijn. Het was een jaar van grote ontdekkingen voor hem. Voor de eerste keer weer kunnen springen, rennen, fietsen, hinkelen. Elke keer als hij weer iets kan, is hij er ontzettend trots op. En we merken nog steeds dat hij met sprongen vooruit gaat. 

Soms werkt de hoeveelheid energie ook wel tegen hem. Vooral in de klas, als hij de hele dag stil moet zitten en luisteren, heeft hij het erg moeilijk mee gehad in de eerste maanden na behandeling. Weer gewoon als 1 van de kinderen gezien worden en niet dat "bijzonder" kindje vond hij in het begin erg lastig om mee te dealen. Maar langzaam maar zeker gaat ook dat de goede kant op. 

Toekomst 

We hopen gewoon dat de leukemie wegblijft en dat we als gezinnetje weer het "gewone" leven kunnen oppakken. Genieten van alles dat het leven ons brengt. In die zin ga je wel anders met het leven om. Het is niet meer zo onbezorgd als voordat Keano leukemie kreeg. Maar je geniet wel meer en intens van zelfs de simpelste dingen... 

Hoe ziet Keano de toekomst? Hij wil later treinmachinist en voetballer worden! 

Meer persoonlijke verhalen

Steun KiKa

Elke week krijgen 10 kinderen kanker.
25% redt het niet.

Doneer

Steun KiKa

De strijd tegen kinderkanker winnen we alleen als we het samen doen. Word donateur of steun ons éénmalig.

Doneren