judith kinderkanker

Het verhaal van Judith

Er zijn van die datums die in je geheugen gegrift staan. En dan heb ik het niet over de geboorte datums van onze vier prachtige spruitjes.

Moeder van kanjer Judith

Het is 9 september. Judith had na enkele weken kwakkelen een ontstoken enkel en kon niet meer op haar been staan. Via de huisarts op de EHBO in het regionale ziekenhuis beland, waar wij werden opgenomen voor een antibiotica kuur.

Na 10 dagen mochten we naar huis. Judith kan nog niet lopen, maar dat kwam echt wel weer goed volgens de artsen. Omdat Judith niet kon lopen moesten we haar overal heen dragen. Toen ik haar voor de wc zette, zakte ze door haar benen heen. Ze zei:  “Mam, ik kan ook niet meer op mijn andere been staan.” 

Ziekenhuis gebeld en we mochten weer komen. De arts dacht dat het een cyste zou zijn. Toch maar een echo laten maken. Ik weet nog precies waar we stonden toen hij mij vertelde dat het een opgezette lymfeklier was. Waarop ik gelijk zei: “Dat is niet goed! Is het dan geen leukemie?” Arts: “Nee, het duidt erop dat de lymfeklieren de ontstekingen aan het opruimen zijn.” Oké, prima. Dat wil je horen als ouder toch? 

Op aandringen van onze kant werd er een afspraak gemaakt in het Wilhelmina kinderziekenhuis (WKZ). De volgende dag mochten we ons eindelijk melden in het WKZ. We hadden een nacht achter de rug waarin Judith om de 10 minuten het uitgilde van de pijn in haar benen. Eenmaal aan de beurt stelde de arts voor om met fikse pijnstillers de controle over het weekend te trekken. Zij zag ook een opgezette lymfeklier maar die was de ‘ontsteking’ aan het opruimen. Nog wel bloed afgenomen om te onderzoeken, maar daar kwam ook niks uit. 

Na vier dagen waren we terug in het WKZ voor controle. De arts schrok heel erg van Judith en vertelde dat ze ons nú wilde opnemen voor algeheel onderzoek. Dat zagen we niet aankomen! Ik ben toen naar huis gegaan om wat spullen te halen. Bijna thuis aangekomen belde Jeroen al op. Met HÉT ondenkbare nieuws dat Judith misschien leukemie heeft. BAM. Dat is geen vuist, maar een supermokerslag in je gezicht! Mede doordat wij helaas familiair meermaals bekend zijn met leukemie, zag ik mijn kleine meisje al liggen in dat ziekenhuisbed met alle toeters en bellen.

De dagen die volgden, waren een megagrote achtbaan. Er was niks, maar dan ook helemaal niks meer wat me interesseerde. De ander 3 kids niet, onze bedrijven niet, de berichtjes die binnen stroomden, het nieuws op tv, Facebook etc. Het kon me allemaal niet meer schelen. Ik kon niet eten, niet drinken en niet meer denken. Wel heel erg piekeren: wat als… Ik zag alleen maar mijn lieve kleine meisje zo ziek in dat bedje liggen. Wat moet er gebeuren? Hoe kon dit gebeuren? Wat kunnen we er aan doen? Gaat ze het redden? En al met al maar hopen dat het niet die gevreesde leukemie is. 

Twee dagen later kwam de oncoloog bij ons. Ze vroeg of we even met haar mee gingen. Er was een pedagogische medewerkster die even zou spelen met Judith. Daar was de definitieve mokerslag: ze vertelde ons dat ze niet konden opereren, omdat ze te hard achteruit ging. Het kon niet anders dan dat het leukemie of lymfklierkanker (Non-Hodgkinlymfoom) was, maar de behandeling begint bij beide hetzelfde. 

Anderhalf dag later was het dan zo ver. Judith was eindelijk stabiel genoeg dat ze geopereerd mocht worden. Vooraf kwam de anesthesist nog even een toelichting geven. Nou, dat gesprek vergeet ik van mijn leven niet meer. Hij vertelde dat we bij hoge uitzondering met z’n tweeën mee mochten naar de operatiekamer. In eerste instantie dachten wij dat het mocht omdat wij haar samen wel redelijk rustig konden houden. Later zijn we gaan twijfelen en heeft het waarschijnlijk toch wel met de ernst van de situatie te maken gehad. 

Eenmaal aangekomen op de OK zou ze verdoofd worden. Omdat ze niet wisten wat de massa op haar longen zou gaan doen, vertelde hij dat de kans bestond dat ze haar moesten reanimeren. Als dat zo zou zijn, dan zouden ze ons vragen een stapje achteruit te doen… 

Daarna vervolgende hij zijn verhaal: “Het kan zijn dat ze deze reanimatie niet overleeft…” “Eh, wat zegt u nu? Gisteren hoorden we nog dat ons klein meisje erg ziek is, maar dat ze dat goed konden behandelen en heeft u het over dood gaan?” Nog geen 2 minuten later vraagt hij: “Gaan jullie akkoord met de operatie?” Jeroen en ik keken elkaar aan en we zeiden: “Een keuze hebben we niet. U denkt dat het kan, de oncoloog denkt dat het kan, wie zijn wij om daar tegen in te gaan?”

Anderhalf uur later was het al zover. Met lood in onze schoenen liepen we mee naar de OK. Uiteindelijk de OK uitlopen en ons klein meisje daar achtergelaten. Dat was ongetwijfeld het aller-allermoeilijkste wat we ooit hebben gedaan!

Na twee enorm heftige weken in het Prinses Máxima Centrum (PMC) te hebben gelogeerd, mochten we eindelijk weer naar huis toe. Ik hoor mezelf nog zo zeggen tegen Jeroen: “Het is toch wat, je gaat het ziekenhuis in met een meisje dat niet kan lopen en denkt dat er wat aan haar benen mankeert. Twee weken later ga je naar huis met een meisje dat die gevreesde ziekte met verkeerde cellen heeft!” Met onder onze arm twee tassen aan medicatie en een meisje in de buggy die net zo hard naar huis verlangde als wij.

Eenmaal thuis was niet heel gemakkelijk, hoe gaan we het inrichten? Hoe gaan we het allemaal verzorgen? Waar laten we die berg aan medicatie? Hoe plannen we alles zodat we niks vergeten te geven? Wat als…?  

Het is 23 oktober, de verjaardag van Judith! Die dag mocht ze 4 kaarsjes uitblazen op een mooie prinsessentaart. Wat een rare dag was dat zeg. Het was allemaal nog zo vers, ze was nog zó ziek. Toch wil en moet je voor haar en de rest van de kinderen verder. 

Het heeft een enorme impact op ons als gezin, maar ook op onze ouders, familie en vrienden. Gelukkig zijn we erg goed geholpen en konden we met alle vragen heel goed terecht in het PMC. Wat een enorm fijn ziekenhuis is dat. Ook al wil je daar niet op de afdeling lopen. Het klinkt misschien raar, maar het voelde echt als een soort van ‘tweede ‘ thuis! Fijne verpleegkundigen, fijne artsen en we konden echt dag en nacht terecht met onze vragen omtrent Judith. Op een geven moment waren er zorgen over de kinderen op school. Een overleg met school en de juf vanuit het PMC was heel snel geregeld! 

Het traject was niet altijd even makkelijk, maar een keuze was er niet. Een behandeling gelukkig wel! Ook al is die Chemo Kasper een troep, zonder die troep hadden we onze dappere kanjer niet meer bij ons gehad!

Na twee jaar behandelen, hebben we een paar weken geleden de felbegeerde bloemenkraal in ontvangst mogen nemen. Het was een lange weg, een hele strijd. We zijn enorm trots op onze kanjer Judith, maar daarnaast ook op onze ander 3 boys die enorm goed voor hun zusje hebben gezorgd in een periode dat er (wat) minder tijd en aandacht was voor hun. 

Op dit moment gaat het goed met Judith. Ze kan eindelijk weer dat normale leven oppakken wat voor iedereen zo “normaal” is, maar voor sommigen zo felbegeerd! Nu moeten we nog 3 jaar wachten tot we horen of Judith genezen is verklaard. Onze plannen zijn in ieder geval om te genieten van ons mooie spruiten kwartet. Daarnaast geniet ik elke avond enorm als ik onze kanjer diva een knuffel mag en kan geven en haar een goede nacht toewens! 

Wij zijn in ieder geval twee onwijs dankbare ouders die heel goed weten wat er had kunnen gebeuren als er niet zoveel onderzoek was gedaan naar de oh zo vervelende verkeerde cellen! Daarom zetten wij ons in voor KiKa en doneren we elk jaar weer een mooi sponsorbedrag. Zo kan er nog meer onderzoek gedaan worden naar die vreselijke ziekte!

Als je Judith op dit moment vraagt wat haar plannen zijn, dan zegt ze steevast dat ze later Clini Clown en moeder wil worden! Wij als ouders hopen van harte dat haar droom mag uitkomen, ook al weten we dat we het moederschap nog moeten afwachten. De kans bestaat namelijk dat dit door de chemotherapie niet meer mogelijk is…
 

Meer persoonlijke verhalen

Steun KiKa

Elke week krijgen 10 kinderen kanker.
25% redt het niet.

Doneer

Steun KiKa

De strijd tegen kinderkanker winnen we alleen als we het samen doen. Word donateur of steun ons éénmalig.

Doneren