Eline

Het verhaal van Eline

Dit verhaal begint op 17-2-17. De dag waarop blijkt dat onze 5-jarige Eline aan acute leukemie lijdt en de lange weg richting herstel begint.

Ouders van kanjer Eline

Er lijkt die vrijdag geen vuiltje aan de lucht. Natuurlijk, het is februari dus Eline loopt net als bijna iedereen wat bleekjes en hoestend rond. Maar ze speelt, zingt, danst en gaat gewoon naar school. Totdat op die bewuste dag haar bleke gezichtje gelig kleurt. Mama Annemiek neemt haar na school mee naar het ziekenhuis om voor de zekerheid bloed te laten onderzoeken. Zus Madeleine gaat mee, grote broer Lucas blijft even alleen thuis, het zal immers hooguit een uurtje duren. 

Levendig en luidruchtig maken de twee meiden met hun spel de wachtkamer van de spoedeisende hulp onveilig. Mama leest een roddelblaadje. Papa Joost is op weg van werk naar huis en zal alvast beginnen met koken. Een heerlijk weekend kan bijna beginnen. 

‘Niet goed. Waarden uitzonderlijk laag. De dokter komt zo bij u. Is uw man er al bijna? Laat haar nog maar even spelen nu het nog kan’. Uit deze woorden van de verpleegkundige blijkt meteen: het is helemaal mis.  Eline heeft acute leukemie. De foute cellen hebben de rode bloedcellen en bloedplaatjes zover aan de kant geduwd dat er bijna geen meer over zijn. Het is een wonder dat Eline met dit bloedbeeld nog overeind staat. We mogen niet meer weg, Eline wordt meteen opgenomen. Een dag later vertrekken we voor verfijning van diagnostiek en behandeling met de ambulance naar het Emma Kinderziekenhuis in Amsterdam. Daar blijkt het te gaan om T-cel lymfatische leukemie.

Je hoort het vaker en het is waar: vanaf het moment van de diagnose zit je in een rollercoaster die je van links naar rechts en acht keer over de kop slingert. Op vrijdag is er nog niks aan de hand, op zondagavond heb je als gezin te maken gekregen met een diagnose kanker, spoedopname, ambulancevervoer, slecht nieuws gesprekken, behandelprotocollen. Eline krijgt binnen 24 uur meerdere prikken, beenmergpunctie, verschillende cytostatica (chemo). Familie is geschokt, opa’s, oma’s ooms en tantes laten tranen, vrienden kunnen het nauwelijks geloven. Piepende infusen, kale kopjes en plaspannen zijn voor je het doorhebt deel van je nieuwe werkelijkheid. Het ziekenhuis en het Ronald McDonald huis worden je tweede thuis. 

Er gebeurt zoveel in korte tijd dat je nauwelijks tijd hebt om te eten, te slapen of na te denken. Je bent in overlevingsmodus, 100% beschikbaar voor je kind. En dat is maar goed ook, want sommige dingen kun je je aan het begin van een dergelijk meerjarig traject maar beter niet realiseren. Dat je kind eerst nog zieker wordt gemaakt om erna beter te kunnen worden, bijvoorbeeld. Dat er weken en in het beste geval dagen zullen zijn dat je kind kotsmisselijk en intens verdrietig is. Wat het betekent om je kind zes keer per dag vijf verschillende medicijnen te geven. Dat de andere kinderen er ook onder zullen lijden. Dat je relatie onder druk komt te staan en je elkaars leed niet uit het oog mag verliezen. Dat de behandeling een marathon is en geen sprint. Dat niets meer zo zal zijn als van tevoren.

Maar gelukkig is er in ons geval ook een andere kant. Eline trekt ons hier met haar optimisme en veerkracht doorheen. Ze is ondanks alles overwegend energiek en opgewekt. We hebben veel vertrouwen in het behandelteam dat in de hele breedte -van verpleegkundige tot oncoloog en van pedagogisch medewerker tot leerkracht- geweldige zorg levert. We maken kennis met mensen die hun (vrijwilligers)werk met enorm veel passie en overtuiging doen en dat ontroert. We koesteren de steun die we van alle kanten krijgen. Familie en vrienden staan onvoorwaardelijk klaar en dat is goud waard. Dat je een dergelijk leed samen kunt dragen is hartverscheurend en hartverwarmend tegelijkertijd. Ergens onder die berg verdriet en pijn ontmoeten we strijdbaarheid, vertrouwen, optimisme, relativerende humor en een sterk gevoel van verbondenheid. Dit gaat niet (enkel) over overleven, dit gaat over leven.

Inmiddels is de laatste opname alweer maanden geleden. De dagbehandeling verloopt voorspoedig. Eline speelt, zingt en danst weer en is gewoon over naar groep 3. Ze kan vanwege haar verzwakte weerstand minder vaak naar school, maar via thuisscholing en klassencontact blijft ze bij en verbonden. Hoe vreemd het ook klinkt, wij vinden dat we mazzel hebben. De prognose van deze vorm van kinderkanker is gunstig. De bijwerkingen vallen mee. Alle tussentijdse uitslagen zijn tot dusver positief. De diagnose is vreselijk, maar verder gaat het zoals het zou moeten gaan. De behandeling zal nog ruim anderhalf jaar duren, maar dan is Eline waarschijnlijk weer beter. Er zijn geen garanties, maar wel voldoende redenen om de toekomst hoopvol tegemoet te zien. Op 1 november hebben we haar zesde verjaardag alvast groots gevierd.   

Helaas wordt een op de vier kinderen met kanker niet meer beter. Worden verjaardagen niet meer gevierd. Dat zijn er tien op de veertig. Dat zijn er veel en veel te veel. Na een turbulent 2017 hebben we sterk de behoefte om iets (terug) te doen. We hebben ervaren dat gezondheid, zelfs voor een sterk jong kind, niet vanzelfsprekend is. En als een ernstige ziekte op je pad komt, wil je zo snel mogelijk de meest effectieve behandeling met de minste bijwerkingen. Zonder het Emma Kinderziekenhuis Amsterdam, het Prinses Máxima Centrum en zonder KiKa zou het met Eline niet zo goed gaan als nu het geval is. Ieder kind dat deze klap te verduren krijgt verdient de beste zorg, de grootste kans op herstel en een lang gezond leven. Om dat te bereiken is veel onderzoek en geld nodig.

Het is onze beurt om daar een steentje aan bij te dragen. Onder de naam ‘samen succesvol voor Kika’ gaan wij ons inzetten om veel geld in te zamelen. ‘Samen succesvol voor KiKa’ is een initiatief waarbij bedrijven, verenigingen, scholen en individuen krachten bundelen, met Eline als motiverende kracht. We zijn nog maar net gestart en een aantal acties heeft al veel geld opgebracht. De leden van serviceclub Ladies’ Circle Parkstad, waaronder mama Annemiek, haalden in 10 dagen tijd met hun kerstactie ‘Bucket of Joy’ 12.000 euro op. Meerdere sportievelingen gaven zich op voor acties als beklimming van de Mont Ventoux en de New York Marathon. De Teddy Bear Toss van de ijshockeyers Laco Eaters Geleen staat 17 december a.s. (mede) in het teken van Eline en KiKa. De kinderen van Eline’s school Windekind lopen 19 december een Santarun.

We hopen dat ook in de loop van 2018 veel mensen via allerlei acties willen bijdragen aan een gezonde toekomst voor kinderen met kanker. Het is zo ontzettend belangrijk voor al die gezinnen die het aangaat. 
Eline verheugt zich er al op om over een jaar een waanzinnig grote cheque aan Kika te overhandigen. Dit wordt een succes! Voor kinderen, tegen kanker…

Bekijk hier de acties van Samen succesvol voor KiKa.
Klik hier voor het persoonlijke verhaal van Eline en haar familie in beeld.  

Meer persoonlijke verhalen

Steun KiKa

Elke week krijgen 10 kinderen kanker.
25% redt het niet.

Doneer

Steun KiKa

De strijd tegen kinderkanker winnen we alleen als we het samen doen. Word donateur of steun ons éénmalig.

Doneren